20. "Jesteśmy dla siebie zapisani w naszych kodach DNA."

                                                                 

Rozdział zawiera sceny przeznaczone dla osób pełnoletnich. Czytasz na własną odpowiedzialność.

     Zayn stał oparty o framugę drzwi prowadzących do kuchni. Patrzył na mnie, a jego napięte mięśnie twarzy pozwalały mi odczytać, że nie zamierza nigdzie iść. Stał tam i patrzył na mnie jak bezbronne dziecko, które szukało schronienia. Jego wzrok przeszywał mnie od środka powodując ból. W tym momencie bolał mnie sposób w jaki mnie kochał. Bolał mnie jego wzrok, oraz widok jego idealnie umięśnionej sylwetki. Zdziwiłam się kiedy na jego twarz wkradł się zadziorny uśmiech. Prawy kącik ust powędrował ku górze, kiedy zaczął niebezpiecznie szybko zbliżać się do mojej opartej o kuchenny blat sylwetki. Kiedy znajdował się tak blisko, że czułam na swojej szyi jego gorący oddech bałam się protestować. Jego biodra coraz mocniej napierały na moją sylwetkę boleśnie wciskając moje w kuchenny blat. Spuściłam wzrok skupiając się na moich gołych stopach. Milczeliśmy oboje.

    Nagle miękkie usta Zayna dotknęły mojego obojczyka składając na nim jeden z najczulszych pocałunków jakimi mnie obdarował. Miejsce to szybko stało się mokre od śladów, które zostawiały jego usta. Moje małe dłonie spoczęły na jego klatce piersiowej. Jego oddech był spokojny. Był tak bardzo opanowany. Jego dłoń uchwyciła kilka pasemek moich włosów zakładając je za ucho .

-Pozwól mi.. jakoś się z Tobą...-nie mógł dokończyć kiedy jego opanowanie odeszło w niepamięć .

    Stałam przytłoczona sylwetką postawnego mężczyzny kiedy zdałam sobie sprawę o co mu chodziło. Byłam pewna. Bez względu na wszystko. Jeśli własnie dziś mamy się pożegnać, jestem w stanie zrobić to właśnie dziś. Zapominając o moim zmasakrowanym kilka miesięcy temu ciele. Swoją dłonią szczelnie oplotłam dłoń Zayna. Moje oczy szybko napełniły się słonym płynem. Tak bardzo bolała mnie myśl, że właśnie dziś dotykać będę go po raz ostatni. Delikatnie odsunęłam jego sylwetkę od mojej.

-Przyjdź do mnie o dwudziestej. -wiedziałam, że Majka jest jeszcze w mieszkaniu, dlatego chciałam pożegnać się z nim absolutnie sama.

    Zayn był wyraźnie zszokowany moją propozycją kiedy jego oczy spoczęły na moich ustach. Oparł swoje czoło o moje i napawał się cicho wydychanym przeze mnie powietrzem. Nagle odsunął się ode mnie i wciągając na nogi swoje buty chwycił kluczyki do swojego samochodu. Patrzyłam na niego wyczekującym wzrokiem kiedy tuż przed samymi drzwiami odwrócił się i powiedział :

-To chore, ale przecież dobrze wiesz, że będę.

    Jego smutne oczy jeszcze chwile dokładnie lustrowały moją sylwetkę tak jakby chciały zapamiętać każdy jej szczegół by po chwili mogły zniknąć za masywnymi drzwiami. Wraz z momentem zamknięcia przez Zayna drzwi moje serce zakuło tak mocno, że nie potrafiłam utrzymać się na własnych nogach i z impetem upadłam na podłogę. Chwyciłam dłońmi swoją buzię by szczelnie zasłonić swoje usta. Nie chciałam tak spazmatycznie płakać. Majka szybko zbiegła po schodach i uklękła przy moje sylwetce biorąc moją głowę na swoje kolana. Gładziła moje włosy delikatnie dmuchając ciepłem wydobywającym się z jej ust na moją głowę.

-Csi kochanie, już nie płacz.-mówiła przyciągając moją sylwetkę do siebie-proszę Cię już nie płacz.

    Moje oczy na chwilę dały radę się otworzyć, kiedy wpływający do nich rozmazany tusz mocno zaszczypał. Maja patrzyła na mnie wzrokiem pełnym współczucia. Nie wiedziałam jak miałam jej powiedzieć, że podjęłam decyzję o całkowitym oddaniu siebie Zaynowi. Pociągając nosem odgarnęłam przylegające do moich mokrych policzków włosy.

-Chcę się z nim kochać. Chcę mu to dać.-powiedziałam przygryzając boleśnie dolną wargę, tak by zatrzymać kolejne spływające stróżki łez.

    Twarz Majki zachowywała stoicki spokój. Znała moją tajemnicę i wiedziała ile kosztować będzie mnie to "oddanie". Poważnym wzrokiem oplotła całą moją sylwetkę kiedy mocno przytulając powiedziała :

-Nie musisz tego robić.

-Chcę to zrobić Majka. To jest ostatni moment. On odchodzi rozumiesz ?-wykrzyczałam kiedy wstałam i o dziwo o własnych siłach poszłam do swojej sypialni. Majka wiedziała, że teraz nic nie wskóra dlatego pozwoliła mi zapoznać się z moim bólem samotnie. 

[KLIK]

    Kiedy wpadłam do swojego pokoju moje ciało momentalnie osunęło się po drzwiach. Już nie płakałam. Moja głowa analizowała wszystko to, co właśnie dziś stracę. Stracę wszystko, bo jak to jest dać odejść komuś, kto jest naszym "wszystkim" ? Nie istnieje racjonalne słowo, które jest w stanie wytłumaczyć mi ten okropny ból i fakt, jakim prawem Zayn odchodząc zabiera wszystkie moje siły i chęci do życia ? Kto mu dał to pieprzone prawo ?

    Chwyciłam dłonią dużą czarną torebkę i wyjęłam z niej pudełko papierosów. Trzęsącą się ręką szukałam zapalniczki. Po kilku nieudanych próbach drażniący zapach rozniósł się po całym pokoju. 

    Moje myśli zaczęły błądzić w okół Perrie. Żołądek ścisnęła zazdrość. Tak bardzo chciałam się z nią zamienić. Bo chyba wolałabym żeby mnie nie kochał. To bolałoby mnie niż bezpowrotna utrata jego ciepłego dotyku. Jego pięknych masywnych dłoni. Widoku naprężającyh się mięśni, kiedy moje drobne dłonie gładziły jego tors. Jego uśmiechu kiedy zabieram dopiero co zaparzony przez niego kubek kawy. I wreszcie Jego ust. Ust, które potrafiły wyciągnąć ze mnie cały ból. Dziś wieczorem miałam pożegnać się z moim wybawieniem. Miałam pożegnać się z kimś kto obrócił moje życie o trzysta sześćdziesiąt stopni. Miałam dać odejść miłości mojego życia...

 

    Mój wzrok ślepo utkwił w wyświetlaczu. Od kilkunastu minut lustrowałam każdą literkę sms'a, którego dostałam od Zayna kiedy wróciłam do domu zaraz po tym jak przyłapałam go na oglądaniu tego jak przez dwadzieścia osiem dni zasypiam .

RETROSPEKCJA:

"Cicho schodziłam po schodach zastanawiając się jaką jestem idiotką. Dostrzegam przed domem osobę, która bacznie obserwuję dom w którym się znajduję, nie znam jej i nie wiem na ile niebezpieczna może być, lecz mimo to wychodzę, nie zabezpieczając się i nie wzywając policji. Zdecydowanie powinnam przemalować się na blond.    Skrzypiące drzwi dały o sobie znać. Niepewnie wystawiłam nogi poza próg drzwi. Jeden krok. Dwa. Trzy. Przygryzając dolną wargę przyglądam się baczniej. Wyraźnie zmarznięta sylwetka, odziana w obszerną siwą bluzę, dokładnie taką samą jaką miałam na sobie. Nie musiałam widzieć niczego więcej. To był On.    Podchodząc coraz bliżej obserwowałam jego zachowanie. Jego głowa tkwiła w mocnym uścisku dłoni. Nie zauważył mnie.    -Czy Ty zawsze musisz wszystko tak cholernie komplikować?-zapytałam podkulając nogi.    Chłopak momentalnie podniósł na mnie wzrok. Jego przeszywający wzrok przyprawiał mnie o dreszcze, dlatego dla niepoznaki zakryłam swoje pół nagie nogi rękawami bluzy.    Nic nie mówił. Nie odzywał się tak dobre pięć minut, dokładnie lustrując moją twarz. Oglądał moje oczy. Moją każdą rzęsę, jak gdyby moje oczy miałyby być ostatnią rzeczą jaką ujrzy. Jak gdyby chciał zapamiętać dokładnie ich każdy detal. Napawał się nimi.    Nie spuszczając wzroku z Zayna błagalnie powiedziałam:    -Proszę przestań.-czułam jak do moich oczu napływają łzy.    Zamknęłam swoje oczy mocno zaciskając przy tym wargi.    -Przez te cztery tygodnie czułem się wspaniale. Dokładnie dwadzieścia osiem razy widziałem jak zasypiasz. Siedziałem tu obserwując Cię z tej właśnie ławki.-Chłopak przysunął się znacznie bliżej, i położył swój kciuk na moim mokrym od łez policzku-z każdą minutą tak bezbłędnie przypominałaś mi, dlaczego Cię kocham.    Kiedy pierwszy raz błagałam o ratunek tonąc w jego brązowych oczach, moje serce biło jak oszalałe. Nie znalazłam słów, którymi mogłabym opisać, jak bardzo mocno biję w tej chwili.    -Nie wiesz co to znaczy kochać Zayn. Nie masz o tym bladego pojęcia!" ~ r.12 "Ono biję dla Ciebie".

    "Postaram się, żebyś już nigdy nie budziła się sama. Zayn. X"
    Moje palce rysowały każda literkę na wyświetlaczu. Zamykając oczy czułam ciepło, które jakimś cudem emanowało od tych kilku słów. Zegar, który wisiał naprzeciwko mnie tykał wybijając każdą mijającą sekundę. Czułam się otumaniona moimi myślami. Osaczona rozdarciem. To było uczucie, które zabijało poczucie jakiejkolwiek kontroli nad moim życiem. Moje ciało zadrżało gdy usłyszałam pukanie do drzwi. Nie odzywałam się. Nie miałam siły.
-Kochanie ja wychodzę do pracy. Nie gniewaj się na mnie.-Majka prawie szeptem dodała-nie wrócę dziś na noc spokojnie. Uważaj na siebie skarbie.
    Mimowolny uśmiech wkradł się na moją twarz. Jej słowa otulały mnie ciepłem, które tak bardzo w niej kochałam. Wiedziałam, że chwilę stała jeszcze pod drzwiami jednak jej kroki z czasem stawały się mniej wyraźnie. Poszła do pracy.                    
                                                                    
    Zegar wskazywał osiemnastą, kiedy stałam przed lustrem w samej bieliźnie. Bacznie obserwowałam swoje ciało delikatnie dotykając każdej jego części. Było sprężyste i miękkie. Zapewne było to spowodowane przesadnym dbaniem o moje ciało po tym jak zostało.. ubrudzone w grudniu. Wmawiałam sobie, że kiedyś zdołam to z siebie zmyć.
    Moje dłonie nerwowo się trzęsły kiedy do mojej głowy przychodziły różne wizje. Kiedy zdawałam sobie sprawę, że dziś dam się mu dotknąć.. moje ciało zastygało w bezruchu. Bałam się, ale przecież nie mogłam tego pokazać. Chciałam się z nim kochać. To miał być ostatni raz kiedy dotykam jego ciepłego ciała. Musiałam to dobrze wykorzystać.
    Sięgnęłam po moje ulubione perfumy i skropiłam nimi swój dekolt. Delikatnie uśmiechnęłam się do samej siebie. Chwyciłam ubrania leżące na wiklinowym koszu i szybko się ubrałam. [KLIK].
    W mieszkaniu było bardzo ciepło dlatego zdecydowałam się na krótkie spodenki. Zwilżyłam usta lekko różową szminką i sprawdzając dokładność makijażu zeszłam na dół. Schodząc z ostatniego stopnia zobaczyłam mrok. Ciemność rozchodziła się po każdym koncie domu. Pierwszy raz nie bałam się mroku, który mnie otaczał. Nawet on nie był w stanie wystraszyć mnie bardziej.
    Powoli usiadłam na parapecie kuchennym wpatrując swój wzrok na podjazd znajdujący się przed domem. Miałam wrażenie, że siła dźwięku tykającego zegara jest większa niż zawsze. Słyszałam każdy szmer i każde mocniejsze bicie serca, kiedy mój wzrok natrafiał na przypadkowo przejeżdżające samochody. Moje palce nerwowo uderzały o parapet. Parę razy przejechałam po swoich nogach by szybko je ogrzać. Przestraszyłam się, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi. To Zayn ? Jeśli tak to jak mogłam go nie zauważyć ?
    Niepewnie podeszłam do drzwi i przekręciłam zamek. Odeszłam parę kroków do tyłu by pozwolić wejść nieznajomemu. W mieszkaniu było ciemno, ale na mojej twarzy momentalnie pojawił się uśmiech kiedy spostrzegłam, że tajemniczym kimś jest właśnie Zayn. Nie wiedziałam, czy cieszyć się z tego, że go widzę. Nie myślałam o tym, że jest to nasze ostatnie spotkanie. Chciałam się nim nacieszyć.
-Proszę wejdź.-powiedziałam otwierając szerzej drzwi. Zayn niepewnie wszedł do środku bacznie obserwując moje ruchy.
-Czemu nie zapytałaś kto to ? Gdybym to nie był Ja ? Wiesz co mogło się stać ?!-chłopak niemal krzyczał kiedy nie pozwalając mi wypowiedzieć żadnego słowa przycisnął moją sylwetkę do ściany. Jego ręka mocno trzymała moje nadgarstki tuż nad moją głową. Jego noga znalazła się pomiędzy moimi udami kiedy dotykając mojego nosa powiedział:
-Jeśli to ma być ostatni wieczór to nie każ mi się hamować.
    Jego głos był mocny i głęboki. Tak męski i rozbudzający moje zmysły jeszcze nigdy nie był. Chciałam poznać jego inną stronę, nawet gdyby to miało mnie zabić. Gdybym mogła ją pokochać jeszcze mocniej...
    Poczułam jak jego wargi oddalają się od moich nie zostawiając na nich upragnionego pocałunku. Zayn wypuścił ze świstem powietrze, nadal bacznie mnie obserwując. Nie mogłam wydusić z siebie ani słowa. Zaczęłam nerwowo bawić się pierścionkiem, który dostałam od Zayna. Widząc mój gest znacząco się uśmiechnął i chwycił moją dłoń, całując palec na którym znajdował się brylantowy pierścionek.
-Cieszę się, że go nosisz..-urwał swoje zdanie chwytając torebkę, którą postawił wcześniej na podłodze. Zapalił światło i podał mi papierową torbę. Byłam zdziwiona, a na twarzy Zayna pojawił się delikatny uśmiech.
-Zostawiłaś ją... w ... wtedy w domku.-powiedział spuszczając wzrok.
    Szybko zajrzałam do torby. Zobaczyłam coś co mnie złamało. Do moich oczu napłynęła niezliczona ilość łez. Pidżama. [KLIK] Wszystko było takie samo. Te same skarpetki, ta sama koszulka, w którą ubrał mnie kiedy zasnęłam. Zayn zobaczył, że moje policzki są mokre od łez. Szybko przyciągnął mnie do siebie zatapiając twarz w moich włosach.
-Nie płacz skarbie.. tylko nie płacz.-powiedział całując moją twarz. Oczy, nos, brodę i czoło.-Przebież się w nią. Chcę się Tobą nacieszyć.. i przepraszam za zapach ale gosposia włożyła ją do mojej szafy stąd może pachnieć no wiesz... mną.-Zayn lekko się zaczerwienił kiedy ustałam na palcach by pocałować jego różowe usta.
-To jeszcze lepiej-powiedziałam uśmiechając się do jego ust.
    Chłopak z żalem w oczach patrzył na mnie gładząc mnie po policzku.-Zaczekam w salonie, a Ty się przebież.-poprosił i poszedł do salonu. Szybko wciągnęłam na siebie pidżamę upajając się męskim zapachem. Był tak wspaniały. Nie wiedziałam jeszcze co planował Malik, ale chciałam poddać się jego prośbom.
    Kiedy weszłam do salonu zobaczyłam Zayna siedzącego na kanapie. Trzymał głowę między nogami i masował dłońmi głowę, tak jakby chciał się uspokoić. Podeszłam do niego, a On bez żadnego wysiłku przerzucił mnie tak, że teraz moje nogi znajdowały się po bokach jego talii, a czoło opierało o Jego. Uwielbiałam tą pozycję. Ręce Zayna powędrowały na moje plecy mocno mnie do niego przyciągając. Tego wieczoru chciał po prostu mnie przytulać. Chciał czuć, że jestem obok. Za to własnie tak bezgranicznie go kochałam.
[KLIK]
 Nagle oderwałam swoje ciało od niego i zbierając w sobie całą odwagę powiedziałam :
-Nie tak chcę się dziś z Tobą pożegnać.-moje dłonie powoli wsunęły się pod jego koszulkę czując ciepło jego skóry. Jego oczy zalśniły, a ruch klatki piersiowej był niemiarowy. Patrzył na mnie powtarzając czynność wykonaną przeze mnie. Jego dłonie wjechały pod moją luźną koszulkę gładząc moje plecy. Lekko odchyliłam swoją szyję do tyłu by dać mu pole do popisu. Jego język zaczął błądzić po mojej skórze. Między kolejnymi pocałunkami powiedział :
-Miałem nadzieję, że to powiesz.
    Kiedy usłyszałam te słowa mimowolnie się uśmiechnęłam. Nie chciałam myśleć o tym co będzie jutro. Liczyliśmy się tylko my. Tylko to było dla mnie istotne.
    Jego masywne dłonie mocniej ścisnęły moje pośladki kiedy położył mnie na miękkiej sofie. Znajdował się tuż nade mną, a jego język z największą zachłannością pragnął mojego. Całował moją szyję i punkty, które tak bardzo lubiłam. Jego koniuszki palców przejeżdżały od moich bioder aż do biustonosza delikatnie podważając koszulkę. Dłonie Zayna gładziły moje włosy, a jego usta całowały każdy zakątek mojej twarzy.
-Tak bardzo...-nie pozwoliłam mu dokończyć. Nie chciałam słyszeć tego co powie. Nie chciałam, żeby utrudniał nam nasze rozstanie. Jego uśmiech przyprawił mnie o dreszcze kiedy delikatnym ruchem pozbył się mojej koszulki. Cały czas patrzył mi w oczy delikatnie pieszcząc moje ciało dłońmi. Moje oddechy stawały się coraz cięższe. Bardzo się stresowałam, ponieważ.. to był pierwszy raz kiedy byłam traktowana należycie.
    Ściągnęłam z Zayna koszulkę kiedy moim oczom ukazał się jego idealnie wyrzeźbiony tors. Całowałam każdy jego milimetr kiedy mężczyzna, którego tak bardzo pragnęłam całował mój dekolt. Moje spodenki powoli zostawały zsuwane, kiedy męczyłam się z guzikiem od jeansów Zayna. Zachichotałam kiedy jego włosy dotknęły mojego nosa.
-Jesteś piękna..-powiedział patrząc na moją reakcję.
    Pierwszy raz śmiałam się przy Zaynie. Nasze kontakty zawsze były napięte. Nigdy nie mogliśmy być sobą. Nigdy oprócz dzisiejszego wieczoru. Zayn zassał moją dolną wargę pozbywając się moich spodenek. Nie byłam skrępowana, chciałam, żeby widział moje ciało. Chciałam mu je oddać. Wiedziałam, że nie zrobi mi krzywdy,

 Całowałam Jego szyję kiedy pozbywał się swoich spodni. Byliśmy już tylko w samej bieliźnie cały czas uśmiechając się do siebie, patrzyliśmy w swoje oczy, tak jakbyśmy szukali w nich odpowiedzi na wszystkie trudne pytania.
    Moje udo pocierało przyrodzenie Zayna co spotkało się z cichym jękiem rozchodzącym się po salonie. Jego delikatnie dłonie zdejmowały powoli mój biustonosz. Całował każdy milimetr mojej piersi, jakby chciał oddać cześć mojemu ciału. Był wspaniały. Jego dłoń delikatnie podniosła moje biodra kiedy ten przestał całować moją szyję. Jego usta powędrowały w dół mojego brzucha. Powoli drażnił mój pępek schodząc coraz niżej. Co jakiś czas zagryzał zębami miejsca, w których miałam trochę więcej skóry. Chichotałam bo ugryzienia mnie łaskotały. Kiedy Zayn doszedł do oblamówki mojej dolnej części bielizny popatrzył na mnie pytająco. Pokiwałam twierdząco głową, dając mu tym samym pozwolenie, jednak w środku mojego organizmu szalało przerażenie. Bardzo się bałam. Zayn szybko to wyczuł mocno przyciskają moje nagie już ciało do swojego. Trwając w takim uścisku jego usta błądziły po mojej szyi.
-Teraz..-powiedziałam odciągając usta Zayna od mojej szyi. Byłam gotowa. Zayn pocałował moje usta gładząc przy tym policzek. Moje dłonie zjechały wzdłuż jego klatki piersiowej, aż do samych bokserek. Obsunęłam się na poduszkach tak by móc je całkowicie zdjąć. Zayn zaczął głębiej oddychać kiedy oboje byliśmy nadzy.
    Tu nie chodziło o samo podniecenie czy chęć przeżycia czegoś miłego. Chcieliśmy tylko poznać się w każdy możliwy sposób. Paradoks.. poznawaliśmy się, żegnając.
    Zayn przeniósł ciężar swojego ciała na jedną rękę znajdującą się obok mojej głowy. Drugą wplótł w moje palce. Poczułam jego przyrodzenie przy swoim wejściu. Odchyliłam głowę do tyłu kiedy usta Zayna zaczęły ssać mój język. Poczułam uczucie rozrywania w dolnej części brzucha, na co mimowolnie syknęłam. Zayna pocałował moje czoło mówiąc:
-Csii kochanie, zaraz będzie lepiej. Przepraszam-całował moją twarz tak jakby chciał przeprosić za zadany mi ból.
    Po kilku sekundach czułam w sobie Zayna. To było wspaniałe uczucie. Nadal czułam pewien dyskomfort jednak wiedziałam, że to jest to czego pragnęłam. Ruchy Zayna były coraz szybsze i coraz bardziej zdecydowane. Salon wypełniły zmieszane z westchnieniami jęki. Krople szkarłatnego płynu spływały po czole Zayna. W pokoju było już bardzo gorąco kiedy jego głowa opadła na mój dekolt. Jego szybkie oddechy wydostawały się na moją klatkę piersiową. Ciepłe powietrze dawało mi jeszcze więcej przyjemności.
    Poczułam jak mięśnie na plecach Zayna zaciskają się. Wiedziałam co to oznaczało. Był już blisko. Chwyciłam dłońmi jego twarz mocno całując jego otwarte usta. Chłopak jęknął w moją buzię, kiedy poczułam szybki ucisk w moim podbrzuszu.
-Zrób to ze mną, proszę.-powiedział ledwo słyszalnym tonem.
    Moje ciało wygięło się pod napiętym ciałem Zayna. Poczułam ucisk w podbrzuszu, kiedy dłonie Zayna mocniej zacisnęły się na kołdrze.
    Jego zmęczone ciało opadło na moje.
-Dziękuję-powiedziałam całując skrawek jego ucha.
-Pierdolę to. Kocham Cię-powiedział mocno przytulając mnie do siebie.

Przyjemne promienie słońca padały na moją twarz. Byłam lekko zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. Kiedy otworzyłam oczy zobaczyłam wpatrującego się we mnie Zayna. Jego palce delikatnie gładziły mój policzek. Uśmiechnęłam się do niego, chociaż na mojej twarzy nadal panowało zmęczenie. Zayn przysunął się bliżej okrywając moje nagie ciało dodatkową kołdrą. Zaplątywał kosmyki moich włosów na swoje palce co chwilę zerkając na moje obojczyki. Patrzył w moje oczy przez kilka sekund. Nasze nosy się stykały co lekko mnie łaskotało. Mocno przytuliłam nagi tors Zayna kiedy On podniósł moją mają dłoń do góry i porównywał ją do swojej. Bawił się naszymi palcami kiedy nagle zapytał drżącym głosem:

-Teraz też każesz mi odejść ?

_________________

Nie wiem jak wy, ale ja uważam, że jest to jeden z lepiej dopracowanych rozdziałów. Starannie dobierałam muzykę i wszystkie elementy. Jak pewnie już zauważyliście, zmieniłam wygląd Mariny, jednak nadal jest tą samą brunetką :) Zapraszam was na :

http://ask.fm/MarinaMoss

https://twitter.com/BeckhamMarina
M.

19."Nie mogę zapamiętać tego, że muszę o Tobie zapomnieć."

    Kierowałam się w stronę kuchni bo przecież tam ostatnio zostawiłam swój telefon. Wzięłam dwie białe kapsułki, które były dobrze znane mojemu organizmowi. Jedna na uspokojenie, druga zapobiegająca depresji. Kilka głębszych oddechów w między czasie przepitych wodą. Telefon leżał obok. Chciałam zadzwonić do mamy kiedy zobaczyłam, że mam jedną nieodczytaną wiadomość. Na ekranie zobaczyłam duże litery układające w całość imię, które będąc jednocześnie moim morderczym zjawiskiem przyprawiało mnie o dreszcze przyjemności. "Zayn". Nie mogąc zapanować nad palcami ślepo błądzącymi po wyświetlaczu odłożyłam telefon. Czułam się jak jedna z aktorek grających w dramatach dla nastolatek. Zawsze są takie przejęte. Tylko, że One przyprawiają taką pozę kiedy zobaczą puste opakowanie po pudrze czy tuszu do rzęs. Ja wpadałam w taki stan, wtedy, kiedy mój umysł błądził gdzieś pomiędzy krainą odpowiedzialności, a tym czego chce serce. Odczytałam sms.:
                                    "Przestań mnie unikać. Musimy się spotkać."
    W mojej głowie pojawiła się myśl, która już na zawsze miała zmienić to co do tej pory się działo.
                                    "Dziś u mnie. Wall street 39. Czekam."
    [KLIK]
    Moje serce biło tak szybko, że sama miałam ochotę jednym ruchem zakończyć wszystko co tak bardzo mnie denerwowało. Błąkałam się po domu co chwilę patrząc na opakowanie z "białymi kapsułkami". Usiadłam na podłodze, potem wstałam i patrzyłam się na to co znajduję się za oknem. Musiałam to skończyć. Poprzednią noc zakończyła długa rozmowa z Majką. Mówiła mi, że osoby z towarzystwa wszystkich zblazowanych celebrytów mówią o tym, jak Perrie kocha Zayna. Ona nie zdaję sobie sprawy z tego, że to co jest między nimi to tylko praca. Zayn jej tego nie uświadamia i, może nieświadomie, bawi się jej uczuciami. Co jeśli ze mną jest tak samo? Jeśli to tylko część jakiejś gry ?
    To niemożliwe. To po prostu niemożliwe. Nie mogę być samolubna. Ta dziewczyna niczym tu nie zawiniła. Jeśli już zawsze miałabym ukrywać się ze swoją miłością do niego, to przecież to nie ma żadnego sensu. Potrzebowałam stabilności. Szczególnie po tym co stało się tamtej feralnej nocy.
    Poszłam na górę. Wzięłam szybki prysznic. Wyprostowałam włosy i założyłam na siebie coś w czym wyglądałam jak osoba, bez żadnych psychicznych ubytków. [KLIK]
    Kiedy usiłowałam zapiąć zegarek usłyszałam trzask drzwi. To nie mogła być Majka bo przecież wczoraj mówiła, że wyjeżdża do rodziców. Moja krew momentalnie się zmroziła i niepewnie podeszłam do drzwi. Ktoś krzątał się po kuchni. Zebrałam w sobie resztki mojej nieustraszonej osobowości i postanowiłam sprawdzić kto to.
    Zobaczyłam tylko tył zgrabnej męskiej sylwetki. Idealnie ułożone włosy i zapach, który poznałabym nawet bez posiadania zmysłu węchu. Nie chciałam wykonywać żadnego ruchu. Nie wiedziałam na ile mogę sobie pozwolić.
    -Powinieneś zapukać.
    Zayn napięcie się odwrócił. Jego twarz była cała napięta, a żyły na dłoniach jeszcze bardziej niż zawsze widoczne.
    -Już zawsze będziemy się tak witać ?-zapytał. Jego oczy były zaszklone, a jego usta krwiście czerwone. Płakał. On płakał.
    -Tak czyli jak ?
    -Nijak !-krzyknął. Nie tak głośno jak wtedy w domku, jednak krzyknął.
    Szybko zobaczył, że jego podniesiony ton głosu wprawia mnie w stan osłupienia dlatego powoli zbliżył się do mnie. Nie pytał o pozwolenie. Pierwszy raz, to On przejął kontrolę. Kontrolę nad tym co się dzieję. Delikatnie chwycił moją dłoń. Najpierw jedną potem drugą. Splótł nasze palce. Tak jak lubiłam. Utkwiłam wzrok w podłodze. Jednym palcem uniósł mój podbródek do góry i patrząc prosto w oczy powiedział:
    -Wczoraj zerwałem umowę z menagerem. Już nie jestem z Perrie. Nie jestem i nigdy nie będę musiał być. Chciałem być tylko dla Ciebie.
    Wiedziałam, że nie powiedział mi wszystkiego. Bał się.
    -Powiedz mi wszystko. Wiem, że coś ukrywasz.
    Po chwili ciszy przełamał się i mocniej zaciskając nasze dłonie powiedział:
    -Perrie próbowała popełnić samobójstwo. Jest w szpitalu, a jej życiu już nic nie zagraża. Zostawiła list.
    W tym momencie przestałam oddychać. Moje serce wiedziało co ma zrobić. Nie mogłam być egoistką. Ona go kochała. Nie tak bardzo jak ja, bo przecież nikt by tak nie umiał, ale kochała. Czuła się tak potwornie jak ja. Cierpiała tak samo mocno, kiedy ja wypłakiwałam się swojej poduszce. Ona czuła to samo.. Nie była niczemu winna, bo przecież każdy może kochać.
    W tej chwili postanowiłam zrobić to, co kazał mi umysł. Serce miało ogromną siłę przebicia, jednak to ja decydowałam.
   [KLIK]
    -Nie możemy Jej tego zrobić. Nie możemy być razem.-powiedziałam.
    Moja głowa szybko oparła się o klatkę piersiową Zayna. Czułam jak jego serce przyśpiesza. Zaczęłam spazmatycznie płakać. Zayn przytulił moje ciało i mocno przywarł do swojego. Przez łzy udało mi się powiedzieć :
    -Tak bardzo Cię kocham.
    Chłopak pocałował mnie w głowę. Po chwili odchylił moją twarz i opierając swoje czoło o moje poprosił:
    -Nie rób mi tego. Proszę. Nie możesz mnie zostawić.
    -Nie zostawiam Cię. Zawszę będę Cię kochać. Może kiedyś, któregoś dnia, na jakimś innym świecie będziemy razem. Wtedy moja miłość do Ciebie będzie tak samo bezgraniczna. Teraz musisz do niej wrócić, i być z nią. Nie możesz jej tego zrobić.
    Tak strasznie płakałam. Wsunęłam moje dłonie pod jego koszulkę by uświadomić sobie, że po raz ostatni w moim życiu dotykam jego rozgrzanego ciała. To miało się nigdy więcej nie powtórzyć. To był już koniec.
    -Mam teraz wyjść? Wyjść i zapomnieć o Tobie ? -zapytał pełen wyrzutów. Jego policzki były mokre od łez.
    Odsunęłam się od niego na bezpieczną odległość. Patrzyłam na niego jak na najpiękniejszy obraz. On odchodził.
    Jego ciało szybko znalazło się obok mojego, a usta zatopiły się w moich. Czułam jego dłonie na swoich plecach, a nogi powoli unosiły się by objąć go w talii. Zayn zaczął iść w stronę kanapy. Nagle opuściłam nogi na ziemię odpychając go lekko od siebie i mówiąc:
    -Już czas na Ciebie.
    -Kurwa ja nie będę umiał bez Ciebie żyć.
    -Nauczymy się. To potrwa, ale damy radę. Idź do niej proszę...
____________________________________
http://ask.fm/MarinaMoss pytania do autorki i bohaterki. Obiecują wam, że to co dziś przyśniło mi się jest nieziemskie, a dalsze losy Mariny będą naprawdę emocjonujące. To nie jest koniec, to dopiero początek.
Marina M.

18. "W sidłach zagubienia."

    Przyjemne płomienie świec. Znałam już ten obraz. Przecież nie tak dawno byłam na kolacji z Zaynem. Moje zachowanie mnie przerażało, bo przecież kilka miesięcy temu bałam się odezwać nawet do listonosza. Każdy o przeciwnej płci był dla mnie zagrożeniem. Teraz ? Nie nazwałabym tego chęcią poznawania mężczyzn z tej lepszej strony. To raczej fizyczne zagubienie, które nie pozwala mi na zacumowanie mojej łodzi. Postanowiłam odpędzić od siebie wszystkie myśli, które kłębiły się w mojej głowie i nie pozwalały na spokojne spędzenie czasu w towarzystwie Orlanda.
    -Jak podoba Ci się praca na obecnym stanowisku ?-Zapytał mężczyzna z lekko kręconymi włosami, przeglądając kartę dań.
    -Jestem jedną z setek osób zajmujących się doborem odpowiednich materiałów do kolejnego wydania gazety. Nie nazwałabym tego stanowiskiem, aczkolwiek staram się dążyć do czegoś więcej.-odpowiedziałam pozwalając sobie na lekko zalotny uśmiech.
    Orlando szybko zobaczył moją reakcje, i odłożył kartę obok siebie. Czułam woń jego męskich perfum dlatego zagryzając lekko wargę zapytałam :
    -Czemu mi się tak przyglądasz ?-dobrze wiedziałam co robię. Orlando był taki sam. Taki sam jak Zayn. Nie musiał nic robić. Jego oczy mówiły za niego i nawet jeśli to, co rodziło się między nami miało być dla mnie swego rodzajem zastępstwem Zayna, wolałam to niż tą pustkę, która nie pozwalała mi żyć.
    -Jesteś intrygująca. Masz w sobie coś co sprawia, że chcę poznawać Cię coraz bardziej.
    -To rób to.-powiedziałam bez chwili zawahania.
    -Pozwól mi na to.-Odpowiedział przysuwając dłoń ku mojej. Toczyliśmy niebezpieczną grę.
    Kiedy opuszki jego palców dotknęły moich delikatnie odsunęłam dłoń. Nie wiem czemu to zrobiłam, ale mężczyzna zrozumiał mój ruch, a nasze wspólne tematy zeszły na trochę bardziej przyziemny grunt.
    *Późny wieczór. Posiadłość Majki i Mariny*
    Orlando podał mi dłoń, kiedy wysiadałam z jego czarnego Land Rovera. Kiedy odkręcił się by zamknąć drzwi zobaczyłam w oknie ciekawski wzrok Majki, której zmęczenie sprawiało, że wyglądała jak szympans w okresie godowym. Machnęłam ręką na znak jej natychmiastowego schowania się.
    Mężczyzna odprowadził mnie pod same drzwi i kładąc swoje dłonie na mojej talii delikatnie przysunął mnie w jego stronę. Po chwili czułam jego miękkie usta na swoim zimnym policzku. Kiedy odsuwałam się nasze nosy instynktownie się dotknęły, i mój wzrok mimowolnie utkwił w jego oczach. Były takie same. Dokładnie wiedziałam na czym to wszystko polegało. Przecież On mi się nie podobał. Podobało mi się jego podobieństwo do Zayna. Wchodząc do domu położyłam na wiklinowym krześle swój płaszcz. Podeszłam do kuchennego blatu i wyjęłam dobrze znane mi tabletki. Te same, które uspokajają mnie od środka. Popiłam je dużą ilością wody i poszłam do salonu. Zrobiłam to co zawsze. Nie zdejmując eleganckiej sukienki owinęłam się kocem, chwyciłam pilot i włączyłam MTV. Wiedziałam, że prędzej czy później ich pokażą. Potrzebowałam jego widoku .
    -Nie rób tego.
    Majka położyła się obok mnie i wyłączyła telewizor. -Wiem, że nic do niego nie poczujesz. Wiedziałam to na samym początku. Nie zmuszaj się do niczego, ale przynajmniej naucz się żyć bez niego.
    -Ale ja tak bardzo za nim tęsknie Majka. Ja zapomniałam o wszystkim . Ty nie wiesz jakie to uczucie kiedy ktoś jednym dotykiem zabiera od Ciebie cały ten ciężar.
    Maja pogłaskała mój policzek i mocno przytuliła .
    Wszyscy żyjemy w palącym się domu. Bez straży pożarnej. Bez możliwości wyjścia. Tylko z oknem na górze, z którego możemy spoglądać, jak pali się dom wraz z nami, zamkniętymi w nim.
    *Sobotni poranek. 9.30*
    Obudziłam się przykryta kołdrą w różowe kropki. Moje twarz przytulona była do poduszki, a jedyna myśl, która siedziała w mojej głowie ?" Dziś sobota.Masz wolne"
__________________________
Daję wam taki przedsmak tego co dodam . Kontynuacja rozdziału będzie bardzo długa, ale chcę zobaczyć w komentarzach jak wyobrażacie sobie dalszą część :) PISZCIE !

16. "Nowa koncepcja na życie."

    Moje ciało od dobrych dwudziestu minut bujało się na skórzanym fotelu w jednym z gabinetów siedziby "Vougea". Przede mną leżała sterta kartek zapełniona słowami. Właśnie... słowa. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, że przez słowa wszystko się dzieję ? Jak mocna musiałaby być miłość, jeśli ludzie potrafiliby zakochać się w sobie bez wypowiedzenia ani jednego słowa.

    "Potknęła się i wiedziała, że spada. Te cholerne schody były tak strome. Jej policzki oblały się rumieńcem kiedy masywne męskie dłonie ujęły Jej ciało, chroniąc tym samym przed upadkiem. Jej umysł już na zawsze zmienił koncepcję swego działania. Każda cząstka Jej była zarezerwowana dla Niego. Miłość, która powstała bez sensu. Bez słów. To było jej mocą. Dwoje czekoladowych par oczu. To Oni. Oni i już nic więcej. Miłość bez sensu ? Miłość bez słów. Miłość mocna. Kocham Cię. "

    Poczułam, że moje oczy mimowolnie się zaszkliły, a jedna pojedyncza łza nawilżyła mój policzek. Dokładnie pamiętałam dzień, w którym poznałam Zayna. Paradoks. Siedzę w gabinecie, dostałam wymarzoną pracę, codziennie rozmawiam z osobą, która jest moim nienormalnym i jednocześnie bardzo odpowiedzialnym światem. Majka to taki grzmot w tyłek od losu. Przecież każdy musi się przekonać co to przyjaźń, ale mi nie było dane tego zrobić, bo to co łączyło mnie z tą dziewczyną... określenie naszych stosunków jednym słowem "przyjaźń" ujmowałoby naszej wspaniałości. Orladno codziennie wieczorem przesyła mi swoje pomysły na odzwierciedlanie jego roli w kolejnych nominowanych do Oscara filmach. Piękna sielanka, amerykański sen. Wmawiałam sobie codziennie, że właśnie tak jest. Przecież wszystko się układało. Rodzice odzywali się codziennie, a maska pełna uśmiechu wspaniale kryła to co tak mocno męczyło mnie od środka. Sedno mojego życia. Moje wszystko. Mój On. Przepraszam, czy nadal mogę nazywać go Moim ? Ta nieświadomość bolała najbardziej, i szczerze ? Wolałabym dostać w twarz ugotowanym kurczakiem.. (wiem co mówię, ponieważ kiedy Majka gotuję obiad lepiej zakrywać swoją twarz przed wszystkim co może znajdować się w powietrzu) niż czuć tą okropną tęsknotę.

    Zastanawiałam się co teraz robi. Z kim rozmawia, kogo właśnie wyrzuca z pracy i z kim właśnie się śmieje. Zawijając kolejne pasma włosów na palec chwyciłam za komórkę jednocześnie sięgając po to co zostało mi po Nim. Pani Kate. Tak bardzo potrzebowałam jej ciepłych dłoni na swoich spiętych ramionach.

    "Jeśli choć troszeczkę tęskni Pani za moją twarzą...czy mogłabym nawiedzić "Mój" ukochany domek z paczką tych pozbawionych cukru żelek ?Bardzo tęsknie i chciałabym porozmawiać. Marina "

    Mimowolny uśmiech wkradł się na moją bladą twarz kiedy przez moją głowę przemknęła myśl pod tytułem "Moss esemesujesz z siedemdziesięcio-pięcio latką."

    *Dom Pani Kate*

    Owocowa herbata smakowała jeszcze lepiej niż zawsze. Pani Kate mocno obejmowała moje ciało kiedy na puszystej kanapie oglądałyśmy jeden z odcinków "X factora". 

    -Mogę Pani coś powiedzieć? Ale to ma być tajemnica !-w tamtej chwili nie wiedziałam co strzeliło mi do głowy.

    -Oczywiście kochanie, mów wszystko. -odpowiedziała Pani Kate pokazując swój skromny uśmiech.

    Wstałam z kanapy, wyłączyłam telewizor i chwyciłam stojącą w rogu świeżo nastrojoną gitarę . Okryłam odsłonięte ramiona wełnianym swetrem i położyłam palce na zimnych strunach. Wybrałam to, co Pani Kate tak bardzo uwielbiała. Mocno zacisnęłam powieki, tak by uczucia odeszły gdzieś na bok. Little Things. [KLIK]

    Pani Kate patrzyła na mnie wycierając spływające po Jej policzkach łzy. Chciałam skończyć po moich ulubionych słowach kiedy za moimi plecami usłyszałam dokończenie zdania. "But you're perfect to me".

    Moje ciało przeszedł dreszcz. Doskonale znałam ten głos. Napięcie odwróciłam się w stronę drzwi i zboczyłam w nich Zayna. Powiedźcie Mi czy tylko głupi ma tak cholerne "szczęście" jak Ja ?!

    Nic nie powiedziałam. On też. Szukał w moich oczach odpowiedzi. Lustrował każdy milimetr mojej twarzy. Nie wytrzymałam. Pośpiesznie wstałam, żeby podejść i po prostu jak mała bezbronna dziewczyna przytulić jego wspaniale pachnące ciało. Byłam już tak blisko kiedy niski kobiecy głos zaburzył mój cały świat.

    -Kochanie pomóż mi z tymi torbami-powiedziała Perrie odciągając Zayna gdzieś na bok.

    Ból. Cholerny ból. Poczułam jak moje ciało zalewa fala zimna. Nie wiedziałam co mam robić. Co powiedzieć. Ze łzami w oczach powiedziałam wiedzącej już o wszystkim Pani Kate bezgłośne "Do widzenia." Moja klatka piersiowa uniosła się do góry kiedy łapczywie złapałam powietrze. Stałam tam. Nadal stałam na środku tego przeklętego korytarza i obserwowałam jak ON pomaga JEJ zabierać jakieś torby z tak dobrze znanego mi czarnego auta. 

    Nie patrzył na mnie. Był tak pochłonięty swoim obecnym zajęciem, że na moje szczęście nie zauważył, że trwałam w tym samym miejscu od dobrych pięciu minut. Łzy same spłynęły kiedy wzięłam w rękę płaszcz i sprawiając wrażenie opanowanej po prostu przekroczyłam próg domu.[KLIK] 

    Kiedy przechodziłam obok ich samochodu co było nieuniknione Zayn momentalnie utkwił wzrok w mojej postaci. Powiedział coś, ale każde jego słowo odbijało się ode mnie. W jego oczach widziałam ból, tak jakby chciał mnie przeprosić. Perrie wyczuła co obecnie dzieję się z JEJ MĘŻCZYZNĄ i przejęła inicjatywę. Splotła ich dłonie w szczelnym uścisku i pociągnęła Zayna w stronę domu.
    Czy dziwiłam Jej się ? Oczywiście, że nie. Nawet nie miałam do NIEJ o to żalu. To zwykła dziewczyna, która strasznie kocha mężczyznę, który ma wszystko co potrafi sprawić, że słodzenie herbaty w Jego towarzystwie to coś niezwykłego . Perrie naprawdę Go kochała. Znała go dobrze, choć pewnie nie bardzo dobrze. I jeśli to Ona jest tym czego szukał ?
    To szczerze to pierdolę, i nie mam zamiaru akceptować tego, że jakimś cholernym zbiegiem okoliczności ten popieprzony świat zwala na mnie wszystkie cierpienia całego świata. Jedno wielkie błędne koło. Uciekasz od bólu i w nagrodę dostajesz jeszcze większy.
    Naciągnęłam na dłonie rękawy obszernego swetra i po kilku przepłakanych minutach byłam w domu. Maja dzwoniła od dobrych dwóch godzin. Nie odbierałam. Wiedziałam, że się martwiła, ale chyba lepiej żeby nie słyszała tonu mojego głosu.
    Byłam już przed drzwiami naszego domu, kiedy wewnętrzny głos w środku kazał mi się odwrócić. Moje opuchnięte oczy doskonale rozpoznały wysportowaną sylwetkę i kasztanowe lśniące włosy opadające kaskadą na uwydatnione kości policzkowe. Orlando. Był tak podobny do Zayna. W końcu to jego ojciec to zrozumiałe, ale rzadko spotyka się kogoś kto aż tak przypomina własnego ojca.
    Mężczyzna podszedł do mnie i mocno przytulił. Nie puszczał mojego ciała, a ja mimowolnie zachłannie wciągałam zapach jego męskich perfum. Jego usta czule pocałowały czubek mojej głowy. Nie odsuwałam się. Chyba tylko dlatego, że tak bardzo przypominał mi Jego. To jedyny powód. Sprawiał, że w jakiejś mniejszej części czułam się bezpieczna. Czułam się tak jak z Zaynem, zachowując się jednocześnie jak rasowa suka, bo przecież nic do niego nie czułam. Nic poza przyjaźnią i zobowiązaniem odpowiadania na telefony.
    -Obiecuję, że już nigdy nie będziesz płakać przez tego nie wychowanego gnojka.
    Podniosłam wzrok by wyczytać cokolwiek z Jego oczu, jednak ten dar działał tylko przy panu "niewychowanym".
    -Przecież nie płakałam-skłamałam.
    -Mama (patrz Pani Kate) powiedziała mi wszystko. Zbieraj się, i nie przyjmuję odmów. -powiedział ukazując szereg śnieżno białych zębów. Dopiero wtedy dostrzegłam niewidoczne wcześniej dołeczki w jego policzkach.
    -A wiesz co ?Bardzo chętnie. -powiedziała wyczuwając nagły przypływ siły w środku.
    Orlando był widocznie zdziwiony Moją odpowiedzią, jednak poprosiłam Go by dał mi trzydzieści minut. Powiedział, że zaczeka w samochodzie, co było mi na rękę bo nie chciałam, żeby widział mnie w stanie ogólnego latania po mieszkaniu w poszukiwaniu majtek i kolczyków.
    Odprowadził mnie swoim spojrzeniem do domu. Nie zdążyłam zdjąć butów, kiedy usłyszałam :
    -Więc tak. Tu masz sukienkę za którą wybuliłam mnóstwo kasy więc nie zalej jej jakimś wytrawnym winem. Mamy pół godziny, więc lokówka już się grzeję a Ty zmywaj ten rozmazany tusz z policzków, a Ja polecę po kosmetyki.-powiedziała Majka wyrywając mi z dłoni płaszcz, by po chwili zatrzymać się przy schodach i powiedzieć -Orlando... przepraszam, ale kiedy słyszę to imię i widzę Jego twarz na ekranie telewizora mam ochotę ściągać bieliznę.
    -Straszliwie Cię kocham wiesz o tym prawda ?-powiedziałam wypijając Jej kawę.
    Maja zatrzymała się na schodach i odpowiedziała tonem przepełnionym troską -Ten gnojek nie jest Ciebie wart Marina. Za drzwiami czeka na Ciebie odpowiedzialny mężczyzna. Właśnie Marina. On zachowuję się jak mężczyzna.
    Po wypowiedzianych słowach dziewczyna zniknęła w jednym z pokoi, a ja czułam, że ma cholerną rację. Bolał mnie fakt, że nie popierała mojej znajomości z Zaynem, jednak Ona wiedziała jak toksyczne było to wszystko. Nie chciała, żebym znowu czuła, że ktoś zabawił się moim sercem i ciałem, tak jak wtedy.. w grudniu.
    *30 minut później*
    Patrzyłam na swoje odbicie w lustrze, a Maja poprawiała moje włosy. Moje uwydatnione nogi naprawdę przyciągały uwagę. Sukienka była śliczna [KLIK] .
    -Myślisz, że wyglądam ładnie ?-zapytałam .
    -Wyglądasz ślicznie kochanie.-powiedziała Majka mocno mnie przytulając. Czasem czułam się tak jakby to Ona była moim księciem z bajki, który nigdy nie pozwoli mi upaść i rąbnąć tyłkiem w podłogę.
    *Restauracja na przedmieściach Londynu*[KLIK]
    Orlando ujmował Moją dłoń już dłuższy czas. Płomienie lampionów które były wywieszone na zewnątrz nadawały wspaniały klimat całemu pomieszczeniu, a uśmiech nie schodził z Mojej twarzy. Od dłuższego czasu mężczyzna przypatrywał się mi z taką ciekawością i tajemniczością. Jego wzrok powodował uczucie mrowienia w moim podbrzuszu, a słowa Majki nadal brzmiały gdzieś z tyłu mojej głowy.
    TO PRAWDZIWY ODPOWIEDZIALNY MĘŻCZYZNA.
    -Wyglądasz idealnie.-powiedział skupiając wzrok na moich ustach.
    Poczułam się skrępowana ponieważ On był starszy, nie był mi tak znany jak Zayn. Bałam się. Orlando od razu zauważył, że coś jest nie tak.-Coś się stało? -zapytał.
    Stało i to wiele-pomyślałam. -Zamyśliłam się i dziękuję za komplement.-odpowiedziałam.
    Czasami zastanawiam się, czy coś jest jeszcze oczywiste? Czy jest jeszcze coś właściwego i błędnego? Dobrego i złego? Czy jest prawda i kłamstwo? Czy może wszystko jest względne? Pozostawione do interpretacji. Szare. Czasami musimy nagiąć prawdę. Zmienić ją. Bo stawiamy czoła rzeczom, które nas przerastają. A czasami pewne rzeczy po prostu nas dosięgają. Prawda nadal jest oczywista. Uwierz w to. Nawet, jeśli ta prawda jest trudna i zimna i bardziej bolesna, niż możesz to sobie wyobrazić. I nawet jeśli prawda jest bardziej okrutna niż niejedno kłamstwo.

Marina M.
_______________________________________________
Hej haj heloł. Rozdział jest dla mnie strasznie emocjonalny. Włożyłam w niego bardzo wiele uczuć i mam nadzieję, że to docenicie. Komentujcie jeśli chcecie ja wspomnę tylko, że z okazji 200 obserwatorów to wydarzy się niedługo będzie konkurs :)) Proszę jeszcze żebyście udzielali się na asku i TT. bo chcę mieć z wami konkurs, i oczywiście piszcie jeśli chcielibyście mnie poznać bo mam w planach zrobienie TINYCHAT :)
TUTAJ MACIE ASKA WCHODZIĆ I ZADAWAĆ PYTANIA BO JAK NIE TO URWĘ GŁOWE  
love *u* all <3

16."Prawie prawie nigdy nie wystarczy."

    Obudził mnie mocny i przyjemny zapach. Moje policzki dotykały delikatnie unoszącej się klatki piersiowej Zayna. Na mojej twarzy mimowolnie pojawił się uśmiech. Z lekkim grymasem zmęczenia uniosłam swoje ciało podpierając się na łokciach. Zza ramienia bacznie przyglądałam się wyraźnym rysom chłopaka. Teraz, kiedy wiedziałam już kim jest i czym się zajmuję, Jego twarz wydawała mi się taka poważna, aczkolwiek nadal beztroska. Wstałam z łóżka kierując się do łazienki. Spojrzałam w lustro delikatnie oblałam twarz zimną wodą, związując przy tym włosy w niedbałego kucyka.
    Kiedy wyszłam z łazienki Zayn nadal spał dlatego cicho otworzyłam drzwi i powoli zeszłam do kuchni. Włożyłam dwie kromki tostowego pieczywa do opiekacza i wyjęłam konfitury z owoców mango. Popijając gorącą kawę przeglądałam Vougea, zastanawiając się, czy firma zdecyduję się mnie zatrudnić bo przecież czekam już jakiś tydzień. Rozmyślałam też nad propozycją Orlanda. Fakt, że miałabym brać udział w jego filmowej produkcji pewnie nie spodobałby się Zaynowi. To wszystko było tak skomplikowane, że chyba bardziej przypadło mi do gustu rozmyślanie nad powstawaniem konfitur niż nad znajdowaniem racjonalnego wyjścia z sytuacji.
    Kiedy zjadałam już ostatni kawałek tosta, usłyszałam zachrypnięty głos Zayna :
    -Witaj-powiedział szarmancko całując czubek mojego nosa. Odpowiedziałam mu zawstydzonym uśmiechem. Mój mężczyzna podszedł do kuchennego blatu i zaczął wsypywać ziarna kawy do ekspresu. Wstałam i delikatnie położyłam swoje małe dłonie na jego nagich mięśniach. Momentalnie bardzo się spiął, a na jego ciele widoczna była gęsia skórka. Zaskakujące, jak oboje potrafiliśmy na siebie działać. Zaczęłam delikatnie masować barki Zayna, ugniatając mocniej jego spięte mięśnie. Podeszłam bliżej i obejmując go tak, że moje dłonie znajdowały się na jego klatce piersiowej oparłam głowę o jego plecy.
    -Widzę, że moja Królewna chcę się ze mną droczyć tak?- zapytał i już miał się odwracać kiedy ścisnęłam mocniej jego ciało mówiąc-Wyjeżdżamy. Opuścimy to miejsce, i wszystko co jest teraz między nami przestanie istnieć tak?-powiedziałam nie uwalniając ani jednej łzy, chociaż tak bardzo chciały wyjść na zewnątrz.
    Zayn przez chwilę milczał, a jego serce biło coraz mocniej, gwałtowniej... szybciej.
    -To moja praca, Ja... ja muszę udawać, że Ją kocham rozumiesz?
    Jego słowa w tym momencie były jak wystrzeliwane pociski. Jak gdyby ktoś włożył mu do buzi rewolwer z którego co jakiś czas, bo nie codziennie wydobywały się śmiertelne dla mnie pociski. Może On nie zdawał sobie z tego sprawy, ale był moim władcą, mimo, że to Ja decydowałam o tym kiedy i w jaki sposób może mnie dotykać, to właśnie On sprawował pieczę nad moimi najważniejszymi czynami. To On kierował moim sercem, i moim życiem. I czy właśnie w tym momencie to zaczęło mnie przerażać ?Tak. Przerażał mnie fakt, że miłość tak mocno odbiera nam kontrolę nad samym sobą i oddaję Ją w ręce tej drugiej osoby. I nie zawsze, te ręce są odpowiednimi do Jej otrzymania.
    Łza bezwładnie spływała po moim policzku mocząc kawałek skóry Zayna. Ten momentalnie się odwrócił chwytając mój podbródek. Umiałam tylko cichą szepnąć : -Proszę, nie dotykaj. Nie dotykaj mnie..
    -Ja już kurwa mać nie wiem co mam robić tak ?-krzyknął odpychając mnie-Nie potrafię do Ciebie dotrzeć kobieto ! Mam za wiele do stracenia, i staram się. Nie mogę Cię stracić, ale kiedy już przychodzą sprawy których nie unikniemy, Marina nie unikniemy ich ! To ty znowu to robisz. Znowu mnie odpychasz !
    Krzyczał tak głośno, że zaczęłam się go po prostu bać. Miał nade mną przewagę, siłową i psychiczną. Tak strasznie się bałam. Prosiłam cicho łkając -Proszę przestań krzyczeć. Proszę-Próbowałam chwycić jego rękę, jednak Ten szybko się wyrwał i nadal krzyczał. Płakałam coraz mocniej jednak On nadal wykrzykiwał słowa, które już zupełnie do mnie nie docierały. Czułam się osaczona. Osaczona tak jak tamtej nocy. Dokładnie tam samo.
    -Dość już ! Przestań proszę. Proszę ..-powiedziałam osuwając się na ziemię. Nie miałam już siły. Każdy dzień w Jego towarzystwie zwyczajnie mnie niszczył. Nie mogłam tak dłużej. Przyleciałam tu, żeby zapomnieć, a jest jeszcze gorzej. Miałam dość.[KLIK] 
    Chłopak przestraszonym wzrokiem popatrzył na mnie. To było jak odebranie mu wszelkiej mocy. Teraz to On bał się samego siebie. Uderzył pięścią w kuchenny blat : -Boże tak bardzo przepraszam. -Tylko tyle powiedział. Dotarło do niego to co zrobił. Pobiegłam szybko do naszej sypialni i wyciągnęłam jakieś ubrania z szafy szybko się ubierając. Taksówka już czekała. Zayn dobijał się do drzwi jednak ja nie otwierałam. Czemu? Tak strasznie bałam się, że po prostu mi coś zrobi. Kiedy spakowałam już wszystkie rzeczy wybiegłam z pokoju bez słowa wsiadając do taksówki. Nie próbował mnie zatrzymać. Chyba sam nie wierzył w to co się właśnie działo. Dopinając kurtkę [KLIK] podałam adres taksówkarzowi.
    To działo się tak szybko. Rano jeszcze moja głowa opierała się o Jego nagie ciało, a teraz ? Teraz wszystko wróci do normy. Wszystko ułożę. Sama, ale wiem, że dam radę. Kiedyś muszę skupić się na sobie. Muszę..
*trzy miesięce później*
    Dużo się zmieniło. Odkąd uciekłam, bo chyba tak można to nazwać z letniskowego domku nad jeziorem, pięknym i zimnym jeziorem, nie utrzymywałam kontaktu z Zaynem. Przyzwyczajenie nie dało za wygraną. Na bieżąco śledziłam poczynania Kilam House, i obserwowałam jak Zayn publicznie całuję Perrie. Chyba byli razem, tak naprawdę.
    Wyprowadziłam się od Pani Katie, która teraz mieszka ze swoim obecnym życiowym partnerem. Kobieta była bardzo smutna, jednak odwiedzam ją praktycznie codziennie, co nie zmieniło naszych stosunków na gorsze. Wynajęłam dom dzieląc wydatki na pół. Moją "drugą połówką" je Ona. I życiową i finanswoą (nie nie zmieniłam orientacji spokojnie). Maja. Maja James, która codziennie zmienia moje życie o kilkanaście stopni. Moja idealne kobieca połowa. Tak samo chora i tak samo nienormalna jak Ja. Druga po Pani Kate kobieta, która wie o "grudniowych potworach". Poznałyśmy się w Vouge, ponieważ dzięki interwencji Orlanda dostałam tę pracę. Po pracy natomiast Maja zajmuję się moją mini karierą. Tak to brzmi zabawnie jednak śpiewanie w garażu jest całkiem fascynujące. Pomaga w wielu beznadziejnych wieczorach, kiedy dotykając swojego ciała czuję Jego zapach. Czuję jego dłonie, i rozpaczliwe wołam. Wołam do niego.
*następnego dnia*
    -Co zrobiłaś z moją koszulą nie dorobiony rozczchrany mopsie ?!-krzyknęła Majka szukając stroju do pracy.
    Śmiejąc się Jej prosto w twarz odpowiedziałam:-Nie jesteś normalna.-dając buziaka w policzek poszłam ubierać się do pracy. Jeszcze zupełnie nie świadoma obrotu sytuacji.

_________________________________________
NIE NIE ZAPOMNIAŁAM.
nie dodawałam tak wiem, ale pisząc zastanawiam się...
nie myślę typu "Uuu dla kogo to"bo wiem, że 161 obserwatorów to nie takie nic.
 jednak nie czuję się w tym dobra, a jeśli już coś robię to chcę robić to na 100%. Cały przyszły tydzień mam zawalony w testach, ponieważ piszę w tym roku egzamin chcę skupić się na nauce. Piszcze co o tym sądzicie, a jeśli to ma dalej sens, to to "przeczytania" w przyszłą sobotę. NIE TO NIE SĄ SŁOWA RZUCANE NA WIATR.
sama już nic nie wieeem. DOBREJ NOCY <3
Marina M.
    

15."Jest tak głośno w mojej głowie od słów, które powinienem powiedzieć"

    Kiedy moja głowa idealnie dopasowywała się do klatki piersiowej Zayna, z jego ust wydobyło się ciche ziewnięcie. Zdezorientowana jego zachowaniem zapytałam bez chwili namysłu:
    -Nie wyspałeś się?-Ten tylko delikatnie pogładził moje włosy i odpowiedział-Jakoś nie dane było mi spać-wypowiadając te słowa łobuzersko się uśmiechnął.
    -Czyżby łóżko było nie wygodne, Panie Malik?-odpowiedziałam przygryzając dolną wargę.-Zayn słysząc moje pytanie cicho się zaśmiał-Otóż do godziny dwudziestej trzeciej obserwowałem jak najpiękniejsza kobieta świata usypia, bo powinnaś wiedzieć, że jest to moje ulubione zajęcia-całując delikatnie moje usta kontynuował-Potem zdrzemnąłem się na dwie godzinki, i na szczęście do czyjejś głowy przyszedł wspaniały pomysł przerwania mi snu.
    -W takim razie bardzo przepraszam jeśli to Moja wina, ale moje budzenie nie miało na celu jakiegokolwiek uprzykrzania Ci się-powiedziałam nieco mocniej niż zawsze napawając się smakiem jego ust.
    Zayn szybko wziął mnie na ręce, a ja oplotłam jego talię moimi udami. Chłopak ułożył swoje ręce pod moimi udami. Wiedziałam, że nie jest mu najwygodniej w tej pozycji, ale moja podświadomość uśmiechała się sama do siebie, bo mężczyzna, który mnie obejmował, szanował moje nie zależne w pewnym stopniu ode mnie "upodobania".-Pozwól, że dokończymy naszą poranną rozmowę w tym samym miejscu, w którym ją skończyliśmy.-powiedział Zayn, ukazując przy tym szereg śnieżnobiałych zębów.
    -W dalszym ciągu mam ochotę na spacer, zatem delikatnie odstaw mnie na miejsce i pozwól iść-powiedziałam próbując nadaremne oderwać wzrok od jego oczu.
    -Bardzo nie podoba mi się ten pomysł, aczkolwiek chyba będę musiał wyrazić na niego zgodzę, bo skoro zostajemy tu jeszcze trzy dni to muszę wykonać parę biznesowych telefonów.-odpowiedział podkreślając słowo BIZNESOWYCH.
    Moje usta mimowolnie ułożyły się w podkowę, czego na szczęście nie zauważył Zayn.-Mogę odpalić laptopa w Twoim pokoju? Bo na dole nie ma zasięgu.-powiedział.
    -Jasne-odpowiedziałam delikatnie się uśmiechając-Tylko nie grzeb w mojej bieliźnie !-krzyknęłam wychodząc z pokoju. Zayn odpowiedział mi cichym śmiechem-Postaram się kochanie !
    Na dworze nie było zimno, a na pobliskiej już dobrze znanej mi ławce dostrzegłam koc. Swoją drogą jak na środek lutego było całkiem ciepło. Chwyciłam leżący na ławce koc, i powolnym krokiem poszłam w stronę drewnianego mini mola, które ukazywało panoramę zlodowaciałego jeziora.
    Na zimnym drewnie położyłam złożony na pół gruby koc. Usiadłam na nim podkulając nogi i bacznie obserwowałam wyskakujące z przerębli ryby. Dopiero teraz miałam okazję zobaczyć, a jak wykwintne i zadbane miejsce zabrał mnie Zayn. Wszędzie rosły starannie posadzone drzewa, a cała koncepcja "romantycznego odludzia" była starannie zaplanowana.
    Owinęłam swoją klatkę piersiową nieco mocniej, ponieważ zimne powietrze dawało się we znaki. Myśląc nad wszystkim i niczym powoli traciłam poczucie czasu, ale jakoś nigdzie mi się nie spieszyło. Z czasem nawet zimne drewno zaczęło być przyjemne. Myślałam nad pewnym podziałem. Gdybym w tej chwili miała wrzucić mnie i Zayna do jakiegoś koszyka, czy trafilibyśmy do koszyka z napisem "skomplikowane", "to jest to", czy "macie czas na wybranie swojego koszyka?". Mój umysł często mnie zaskakiwał, ale martwił mnie fakt, że w obecnej chwili nie wiedziałam jak odpowiedziałabym na takie pytanie. Nie wiedziałam, do jakiego kosza bym nas przyporządkowała. A może jest tak, że coś co tworzymy razem jest tak odrębne od całej reszty, że już zawsze będziemy inni, na swój sposób wyjątkowi? Bardzo chciałabym, żeby ta lepsza wizja naszego mam nadzieję przyszłego świata się sprawdziła.
    Sprawdzając godzinę na lekko zmarzniętym wyświetlaczu białego blackberry zobaczyłam piętnastą. Na drewnianym molo siedziałam dobre trzy godziny. Postanowiłam wracać do domku, a na myśl o przytuleniu się do rozgrzanego ciała Zayna robiło mi się ciepło.
    Szybko ściągnęłam buty i odruchowo poszłam do kuchni. Na blacie stała świeżo zapalona kawa. Kubek nie był pełny więc na pewno była Zayna. Po dwóch łykach moje ciało wypełniły przyjemne dreszcze rozkoszy. Obok kubka leżały trzy czarne teczki wypchane po brzegi jakimiś dokumentami. Wzrokiem oplotłam otaczające mnie pomieszczenie i nigdzie nie widziałam mulata, dlatego postanowiłam sprawdzić co skrywają teczki. To co zobaczyłam na chwile zabrało spod moich nóg stabilny grunt. Na jednej z białych kartek widniał wyciąg z banku niejakiego biznesmena pod pseudonimem "Kilam House". "Kilam House" było jedną z najpotężniejszych siedzib zajmującym się wszelkimi interesami, i chyba tylko osoby, które nie posiadają telewizora, i kogokolwiek w rodzinie, kto interesowałby się w najmniejszym stopniu polityką nie słyszałyby o niej. Tym bardziej zdziwił mnie fakt, co wyciąg z konta, tak ogromnej firmy robi w prywatnej teczce Zayna. Lustrując kolejne kartki również dotyczące "Kilam House" usłyszałam skrzypienie schodów.
    Szybko odskoczyłam od blatu na którym znajdowały się teczki i nerwowo oparłam dłonie o przeciwległy blat. Po chwili w wejściu zobaczyłam Zayna, który wpatrywał się we mnie z takim samym zachwytem jak wtedy kiedy zobaczył mnie przed domem Pani Katie, i tak samo jak wtedy, kiedy patrzył na mnie zeszłej nocy. To coś co od kilku dni pozostawało niezmienne. Coś do czego bardzo łatwo się przyzwyczaiłam i coś od czego odzwyczajać nie chcę się już nigdy.
    Zayn stał w samych spodenkach do kosza, i wyłączonym już telefonem.
    -Widzę, że moja kawa bardzo Ci smakuję-powiedział podchodząc i obejmując mnie mocno.-Zmarzłaś-dodał dotykając mojego policzka.
    -Trochę się zasiedziałam, swoją drogą tam jest naprawdę pięknie, szkoda, że nie poszedłeś...-powiedziałam z tym idealnie wyćwiczonym ironicznym uśmiechem. W tym zdecydowanie byłam mistrzynią. Chłopak lekko opuścił dłonie z mojego ciała i oddalił się o kilkanaście centymetrów. Zabrał z blatu rozłożone teczki i nie patrząc już na mnie powiedział-Nie mam na to wpływu i powinnaś bardzo dobrze o tym wiedzieć.
    Nie minęła minuta, a Zayna już nie było w kuchni. Byłam strasznie zdziwiona jego zachowaniem, ale widocznie sarkastyczny uśmiech nie należy do jego ulubionych.
*21.30-salon*
    Zayn nie odzywał się do mnie od kilku godzin, i w sumie nie wiem gdzie go wcięło. Po tym jak poszedł na górę zamknął się w pokoju, a żeby było jeszcze zabawniej, zamknął się w NASZYM pokoju.
    Dawno pozbyłam się skarpetek okrywających moje małe stopy, i trzymając w ręku, szklankę z białego wystawnego szkła, oglądałam poród Kim Kardashian. Tak, ja też nie zamierzam tego komentować. Po dwudziestu minutach potwornego krzyku ogromnej jak orka Kim miałam dość. Chwyciłam pilot, i przełączyłam na pierwszy lepszy, mniej krwawy program. Jak na złość Zaynowi trafiłam, na cowieczorne obrady naburmuszonych, grubych biznesmenów. Głos blond lali śliniącej się do każdego bogatego staruszka rozbrajał mnie na cząstki elementarne:
    A teraz coś z górnej półki. Dosłownie pięć minut temu dowiedzieliśmy się o gwałtownych zmianach w statucie finansowym "Kilam House". Firma prowadzona przez nadal ukrywającego się biznesmena, zakupiła kolejne biuro znajdujące się na północnej części Amsterdamu. Przedstawiciele właściciela firmy, niejakiego Pana Kilama, nie chcą odpowiadać na pytania. Kolejne nabyte posiadłości wprowadzą wiele zmian w świecie rozruchu Amsterdamskim złotem. Więcej informacji podam państwu już jutro. Życzę miłej nocy. Ariela Yeti.
    Po piętnastominutowym napadzie śmiechu, który wywołało nazwisko prezenterki zaczęłam poważnie zastanawiać się nad tym, co tak naprawdę łączy Zayna z "Kilamem". Skoro posiadłość została kupiona właśnie dziś, a Zayn nie zauważył nawet mojego kilku godzinnego zniknięcia z domu...Czy ja mogę się w to wtrącać? Wiem jedno, wiem o Maliku jakąś cząstkę tajemnicy, której nie chcę nikomu wyjawić.
    Moje powieki mimowolnie opadły na dół. Ciepło z kominka wypłoszyło wszystkie myśli z mojej głowy, a jedyne co zdążyłam zrobić przed uśnięciem to zdjęcie grubego swetra.
*9.45. ranek.*
    Promienie słoneczne wpadały do mojego pokoju przez lekko otwarte drewniane drzwi balkonowe. Jak na złość świeciły wprost na moje oczy. Lekko przetarłam oczy i nie zastanawiając się, jak znalazłam się w swoim łóżku pomaszerowałam do łazienki. Umyłam zęby i rozczesałam o dziwo proste włosy. BUM. Przyszedł czas na zaskoczenie. Wychodząc z łazienki zobaczyłam swoją sylwetkę ubraną w coś, co chyba miało być jako taką pidżamą [KLIK] .Wiedziałam, że sprawcą skomponowania tego stroju był Zayn, bo ja nawet nie posiadałam koszulki z logiem "wspaniałego One Direction". Widocznie Zayn wozi ze sobą zapasowe dla napalonych fanek, czy czegoś w tym stylu. W skarpetkach z wzorkami przedstawiającymi Hamburgery i frytki opuściłam łazienkę.
    Na moim łóżku czekał UBRANY Zayn. W ręku trzymał nie wielką drewnianą tacę, na której znajdowała się biała miseczka wypełniona czekoladowo-truskawkowymi musli, oraz odtłuszczony kefir. Obok mojego dietetycznego zestawu stał ten sam co wczoraj kubek, z tą samą tylko oczywiście świeższą kawą. Ktoś tu chyba wykonał cichy telefon do nie zawodnej babci.
    -Czyżbyś chciał się zrekompensować?-powiedziałam z obojętnością, bo nadal byłam lekko smutna, za to jak potraktował mnie wczoraj.
    -Jeżeli mogę się rekompensować to tylko i wyłącznie za to, że przez jakieś dwie sekundy dotykałem twojego brzucha, ale to tylko na potrzeby założenia bluzki naprawdę, resztę robiłaś sama przez sen i tu naprawdę musisz mi uwierzyć-zaczął od razu się tłumaczyć, ale wiem, jak dziwne rzeczy robię przez sen, i cieszyłam się, że nasza potworna w tym momencie umowa, nadal go obowiązywała.
    Lekko zachichotałam pod nosem i spojrzałam na swoje skarpetki.-A to?-dotykając bluzki kontynuowałam-I to? jak zamierzasz mi wytłumaczyć?-powiedziałam powoli podchodząc do nieziemsko wyglądającego Zayna.
    -Jeśli chodzi o bluzkę, to od dawna moim cichym fetyszem, może pragnieniem... tak. Moim pragnieniem było zobaczenie Cię w bluzce z napisem "I love Zayn", ale takowej nie posiadam, więc dałem coś, co jako tako może o mnie przypominać jakimś kilkunastu milionom dziewczyn na świecie-odpowiedział lekko się rumieniąc.
    -Skąd pewność, że jestem fanką One Direction? Bo akurat ogromną fanką Hamburgerów i Frytek? Owszem jestem, ale co do One direction- nie kończąc wzięłam tackę z jedzeniem od Zayna i odstawiłam ją na nocną szawkę.
    -Nie myśl sobie, że skarpetki Ci oddam, dostałem je od Nialla -zaśmiał się gwałtownie łapiąc mnie w pasie, tak, że szybko wylądowałam przygnieciona przez Zayna na nie pościelonym jeszcze łóżku.
   Z mojego gardła wydobył się głośny pisk, który został stłumiony głębokim pocałunkiem mojego porannego oprawcy. Zayn przywierał na mnie całym swoim ciałem, każdym jego milimetrem. Chwilowy przypływ adrenaliny odebrał mi zdrowy rozsądek. Położyłam swoje dłonie na dwóch małych dołeczkach, które znajdowały się tuż nad jego pośladkami. Zaczęłam delikatnie po nich jeździć, by po chwili poczuć coraz płytszy oddech Malika na swojej klatce piersiowej.
    -Może sprawę skarpetek da się jeszcze przedyskutować?-powiedziałam przygryzając jego prawe ucho. W odpowiedzi dostałam tylko ciche mruknięcie. Czułam ręce Zayna na swoich łydkach. Zbliżał się do wyznaczonej granicy, ale siła przyjemności, jaka mną rządziła, pozwalała mu na więcej. Czekałam, aż jego dłonie znajdą się na moich pośladkach. Po chwili Zayn delikatnie całując moje usta powiedział-Wyznaczyłaś granice Kochanie, i ja zamierzam się ich trzymać, tylko Ty też bądź dla mnie nieco łaskawa.
    Moje serce szeroko uśmiechało się do mojej wewnętrznej Bogini. Tak bardzo imponował mi swoją powściągliwością odnośnie dotyku mojego ciała. Tak bardzo szanował moją tajemnicę. Ja też postanawiam szanować Jego. Nie będę mieszać się w sprawy "Kilam House" dopóki Zayn sam mi o tym nie powie.
    -W jaki sposób mam być dla Ciebie łaskawa?-zapytałam nadal pieszcząc dół jego pleców.
    Malik całując moją szyję powiedział ledwie słyszalnym tonem-Nie dotykaj tych części Mojego ciała, które mogłyby spowodować, że przestanę się powstrzymywać.
    Oddaliłam głowę od jego ucha, i przekręciłam się tak, że po chwili, to On leżał pode mną. Patrząc w jego pełny pożądania wzrok powiedziałam-Kawa stygnie. Zayn tylko cicho zachichotał i podał mi kubek z gorącą cieczą.
    Poranek spędziliśmy na wzajemnym łaskotaniu się, oraz rozmawianiu o pracy Zayna, jak i moim spotkaniu w sprawie pracy w Vouge.
    Około siedemnastej Zayn oznajmił mi, że ma dla mnie niespodziankę.-Możesz sprawdzić, która jest godzina?Tam za Tobą jest mój telefon.
    Bez oporu sięgnęłam to IPhonea Zayna. Uśmiech mimowolnie pojawił się na mojej twarzy kiedy moim oczom ukazała się tapeta wyświetlacza.

     -Wybrałeś najgorsze zdjęcie-krzyknęłam rzucając poduszką w Zayna.
    Ten szybko rzucił się na mnie i wyrwał z dłoni swój telefon. Przerzucił mnie przez swoje ramie, tak, że znowu leżeliśmy na łóżku.-Już teraz nie będę takim fajnym bad boyem bo wyszło na jaw, że kiedy nie ma Cię obok mnie wpatruję się w IPhona -powiedział całując mój policzek.
    Delikatnie się uśmiechnęłam i szybko zmieniając temat zapytałam-No to mów, jaką niespodziankę dla mnie przyszykowałeś, bad boyu. Zayn poprzez uśmiech powiedział -Zabieram Cię na kolację do specjalnie wynajętej na tę okazję restauracji- powiedział dumnie.
    Wiedziałam, że wynajęta restauracja, nie miała być częścią romantycznego planu, a jedynie uniknięciem wspólnego zdjęcia. Jednak nie chciałam odbierać Malikowi tego nie zastąpionego wyrazu twarzy dlatego delikatnie musnęłam jego usta w geście zgody na wieczorne wyjście.
    -Masz jakąś godzinę na włożenie na siebie sukienki, która wisi schowana w łazienkowej szafie. Podziękujesz później-powiedział całując czubek mojej głowy i powoli opuścił już w pełni Nasz pokój.
    Cholera mam tylko godzinę. Nie mal wbiegłam do łazienki, i nie sprawdzając jeszcze kreacji włączyłam tym razem moją playlistę, bo przecież podstawą szybkiego uszykowania się u Mariny Moss jest dobry wokalista. Och tak, Jaredzie Leto, tęskniłam. [KLIK].
     O równej osiemnastej w pełnym makijażu oraz kreacji wybranej przez Zayna [KLIK] wykonywałam ostatnie poprawki. Tego wieczoru moje ciało zdobiła piękna sukienka od Stelli Mccartney oraz szpilki od Giuseppe Zanottiego. Byłam w niebo wzięta, bo taki zestaw, dla kogoś kto pasjonuję się modą był czymś wymarzonym. Wylewając na siebie kilka kropel ukochanego Chloe wyszłam z pokoju. Dostojnym krokiem kroczyłam przez korytarz ściskając nerwowo czarną kopertówkę. Spoglądając na dłoń, na której znajdował się pierścionek od Zayna uśmiechałam się sama do siebie w duszy powtarzając, że będzie dobrze.
    W oświetlonym jedynie ogniem dochodzącym z kominka salonie stał Zayn.
    Wyglądał tak świetnie i idealnie, jak tylko wyglądać mógł tamtego wieczoru.-Cześć przystojniaku-powiedziałam niepewnie patrząc na niego spod długich rzęs. Zayn momentalnie się odwrócił i patrzył jeszcze przez chwile. Nie tracąc czasu powiedziałam-Nie czekam na komplement odnośnie tego jak wyglądam, bo rozumiem, że jesteś Bad Malik Boyd, i musisz zachowywać pozory. -Szeroko uśmiechając się do pozostającego w tej samej pozie Zayna powiedziałam -Jedziemy ?
    -Tak, oczywiście jedziemy.-odpowiedział dobierając niezdarnie słowa.
    Wychodząc przed dom Zayn chwycił moją zimną dłoń, i splótł nasze palce. Otworzył mi drzwi do czarnego Land Rovera i udając, że wyjmuję kluczyki przychylił się tak, że siedząc w samochodzie jego szyja była na wysokości moich ust.-Nawet o tym nie myśl!-prawie wykrzyczał kiedy zbliżałam swoje usta-Jeśli chcesz żebyśmy spokojnie dojechali to tego nie rób.-Posłusznie odsunęłam swoje usta, a jeden kącik powędrował do góry kiedy znów poczułam zapach Zayna- A tak na marginesie to pięknie dziś wyglądasz-powiedział całując czule moje pomalowane czerwoną szminką usta.
    Całą drogę ręka Zayna spoczywała na moim kolanie, cały czas wędrując od góry do dołu. Odpędzałam od siebie myśli, które nie mogły towarzyszyć mi akurat w samochodzie, i jakoś dawałam radę pokonują kolejne kilometry.
    Nagle spokojnie zapytałam Zayna- Co łączy Cię z "Kilam House"?
    Twarz Zayna minimalnie zesztywniała- Może zwiększyć ciepło w samochodzie, wiesz jest zimno i..-nie dane było mu dokończyć- Nie zmieniaj tematu -warknęłam. -Odpowiesz na moje pytanie ?
    -Skąd pomysł, że coś łączy mnie z Kilamem ?
    -Nie ufasz mi?
    -Odpowiadasz mi pytaniem na pytanie Marina.
    -Czyli jednak mi nie ufasz, dobrze, że chociaż to sobie wyjaśniliśmy-powiedziałam uwalniając swoje kolano spod uścisku dłoni Zayna.
    -Wyjaśnimy to przy kolacji kochanie, tylko daj mi się Tobą nacieszyć dobrze?-powiedział pomagając wysiąść mi auta.
    Brak odpowiedzi był najlepszą odpowiedzią.
    Pośród ogromnej sali z kryształowym żyrandolem stał drewniany stół, na którym położony był gruby obrus w waniliowym kolorze. Świecie znajdowały się dosłownie wszędzie, a małe lampki dodawały zimowego uroku.-Pięknie-tylko tyle zdołałam powiedzieć. Zayn popatrzył na mnie i wręczając nie poznającemu go kelnerowi kartkę z rezerwacją rozdzielił moje wargi swoim językiem powodując drżenie w moim podbrzuszu. Oddając pocałunek chciałam podziękować mu za ten wystrój i za to jak wiele musiał zrobić byśmy byli tu sami.
    Siedzieliśmy już na swoich miejscach kiedy powiedziałam- Kilam... to jest Twoje nazwisko, tylko czytane od tyłu tak?
    Zayn zalotnie uśmiechając się powiedział-Piękna i w dodatku mądra, zgadłaś.
    Pomimo szoku jak doznawałam zdołałam odpowiedzieć -Brak bogactwa nie wyklucza posiadania inteligencji.
    -Brak bogactwa? Nie sądzę. Przecież Twoi rodzice zarabiają dobrze, nawet bardzo.-powiedział lustrując kartę dań.
    -Sprawdzałeś mnie ?!
    -Musiałem wiedzieć z kim zamieszka moja babcia, i nie powinnaś mieć mi tego za złe-powiedział z tym swoim epickim spokojem.
    Nie zamierzałam się kłócić, chociaż fakt, że tak łatwo ulegam przy Zaynie coraz bardziej mnie intrygował.
    -Wybrałaś już coś?-zapytał kładąc dłoń na mojej.
    -Punkt czternaście i trzydzieści cześć, mam ochotę na kalmara-powiedziałam odkładając kartę.
    Zayn gładząc pierścionek znajdujący się na moim serdecznym palcu zapytał-Lubisz go ?
    -Co za idiotyczne pytanie w ustach takiego biznesmena panie Malik. To jest pytanie retoryczne.
    -Takie odpowiedzi oczekiwałem -powiedział, odsuwając swoje krzesło i nachylając się nad stołem. Po chwili dodał -Naprawdę pięknie dziś wyglądasz-i znowu pocałował tak, jak najlepiej umiał.
*30 minut później*
    Rozmawialiśmy pijąc kolejne łyki wytrawnego wina. Dostając swoje zamówienie napiłam się łyka wody, którą zamówiłam do kolacji. Na mojej twarzy pojawił się grymas, który od razu zauważył Zayn.-Coś nie tak z Twoją wodą ?-zapytał.
    Co prawda zamawiałam nie gazowaną, a ta była średnio gazowana, ale nie sprawiło mi to jakiś większych kłopotów. Zayn napił się mojej wody, i dostrzegł tą samą drażniącą różnicę. Odstawił szklankę i poprosił kelnerkę, która nas obsługiwała.
    -Zayn naprawdę nic się nie stało-mówiłam próbując wpłynąć jakoś na zmianę jego decyzji. Ten jednak odwrócił wzrok w stronę kroczącej w naszą stronę kelnerki. Kobieta ustała nad naszym stolikiem i cała zestresowana spytała - W czym mogłabym jeszcze pomóc ?
    Jej ręce drżały, tak jak byli byśmy jej najcenniejszymi klientami.
    -Teraz opuści pani nieco swoją skąpą sukienkę-powiedział Zayn z wrogością w oczach-Pójdzie Pani do swojego szefa i powie, że nie jestem zadowolony z Pani obsługi..-kontynuował a do oczu kelnerki napływały łzy.
    -Zayn przestań- skarciłam go nadaremne .
    -I przyniesie Pani tej uroczej-przenosząc wzrok na mnie kontynuował-ślicznie wyglądającej dzisiaj damie-znów odwracając wzrok na kelnerkę dokończył - Taką wodę jaką sobie życzyła. Nie średnio gazowaną, nie gazowaną, tylko mineralną. Rozumiemy się ?
    Byłam w szoku jak mocno Zayn zdenerwował się zwykłą pomyłką. Pełne łez oczy kelnerki patrzyły na mnie szukając pomocy.
    -Zayn dość !-prawie krzyknęłam ściskając jego dłoń, lecz on nadal mnie ignorował.
    -Rozumiemy się ?!-zapytał już bardziej podniesionym tonem kelnerki.
    -Ta..tak-odpowiedziała pociągając nosem, i szybko udając się do kuchni po dobrą wodę.
    Kiedy tylko oddaliła się od naszego stoliku powiedziałam -Co Ci odbiło? Przecież to tylko woda.
    Będziesz dostawała to na co masz ochotę, kiedy chcesz i jak chcesz. I nie ma dyskusji.
    Jego stanowczość była oznaką jakiejś troski? Pokazania mi jak bardzo chce mi dogadzać? Wiedziałam jedno. To był chory grunt, który musiałam zmienić.
*23.30 , Dom*
    Zmęczona i najedzona zdjęłam z siebie sukienkę. Całą kolację, rozmawialiśmy na neutralnym gruncie, a złość Zayna odeszła, po setnym już zapewnieniu, że pomyłka z wodą wcale mnie nie zezłościła. Ubrałam tą samą skomponowaną przez Malika pidżamę, i spokojnie czekałam, aż dołączy do naszej sypialni. Dziś mieliśmy spać razem, i nie ukrywam, że bardzo się stresowałam. Chciałam zapomnieć o moim ciele i skupić się na NIM. Udawało się... dawałam radę.
    Po dwudziestu minutach Zayn wyszedł z łazienki w lekko mokrej od wody koszulce i moich ulubionych już spodenkach. Mój wzrok lustrował każdy jego krok. Wsunął swoje ciało delikatnie pod kołdrę, i pozwolił mi wtulić się w niego, jak małe dziecko poszukujące schronienia.
    -O czym teraz myślisz ?-Zapytałam.
    -Jestem bad boyem, nie mogę Ci powiedzieć.-odpowiedział całując czubek mojej głowy.


Marina M.

14. "Bóg wie, że jesteśmy tego warci."

    Nie wiedziałam która jest godzina. To chyba prawda, że dla zakochanych czas płynie wolniej, ale dla mnie? Chyba całkowicie się zatrzymał. Moje dłonie szczelnie oplatały ciało Zayna. Podniosłam lekko wzrok, by opleść nim otaczającą mnie rzeczywistość. Chłopak spoczywający obok mnie leżał w dosyć dziwnej pozie. Jego ręce zaciśnięte w pięści były schowane pod Jego plecami. Patrzyłam tak na niego kilka dobrych minut. Uśmiechając się sama do siebie delikatnie pogłaskałam jego szorstki od zarostu policzek. Spokojnie wyślizgnęłam się spod koca i założyłam na siebie bluzę, którą jeszcze kilka godzin temu bez wahania z siebie zdjęłam. Obok narożnika leżały spodenki Zayna. Wiedziałam, że są Jego ponieważ nosi tylko i wyłącznie te przeznaczone dla koszykarzy. Swoją drogą są strasznie seksowne. Szybko w nie weszłam oplatając sznureczkiem jakieś trzy razy swoją talię.
    Moje ciało ukryte było pod szczelną zbroją. Wiedziałam, że Zayn nie długo wstanie, a Ja? Nie jestem jeszcze na tyle silna, i chyba jeszcze bardzo długo nie będę, by dać dotknąć mu chociażby kawałek ciała znajdującego się powyżej ud. Nadal jest straszne i odrażające, a piętno, które pozostawało na mnie od czasu tego okropnego grudniowego wieczoru, nie zostanie zlikwidowane nawet przez największą miłość. To uczucie, które niszczy człowieka ze zdwojoną siłą, ale dopóki walczymy, jesteśmy zwycięzcami, więc ? Może nie jestem jeszcze na straconej pozycji.
    Po kolei stawiałam stopy, na zimnym drewnie. Plan był prosty. Miałam zamiar zrobić nam pyszne śniadanie, chociaż sama od kilku minut karmię się nadzieją, że Zayn nie zapyta o powody mojego wczorajszego zachowania. Nie chciałam psuć nam obojgu świetnie zaczętego urlopu, urlopu od codziennego życia.
    Nie zdążyłam przekroczyć progu salonu, kiedy moje ciało zostało z impetem schwytane. W ostatniej chwili zarzuciłam swoje dłonie na rozgrzany kark mojego oprawcy. Mogłabym nazywać Zayna magikiem, jakkolwiek banalnie to brzmi, ale o to właśnie chodzi. To co robimy ze sobą obydwoje, jest magiczne, nie dozwolone i przede wszystkim bardzo nie realne.
    -Nie jestem zmęczona i umiem sama stać.-powiedziałam do Zayna dając mu lekkiego nie zobowiązującego buziaka.
    -Nie lubię kiedy jesteś taka chłodna.-odpowiedział mocno całując moje usta.-pozwól, że nadrobię straty zaliczone w nocy, kiedy to Ty, panno Moss, bezczelnie mnie męczyłaś.
    Zdezorientowana patrzyłam na twarz Zayna, bezskutecznie próbując wyczytać z niej jakiekolwiek znaki. Chłopak nadal trzymając mnie na rękach usiadł między dwiema puchatymi poduszkami znajdującymi się na narożniku. Usadził mnie tak, by moje oczy były skierowane na jego. Jego nogi oplatały moją talię, a moje, jego.
    Chwytając moje policzki zbliżył moją twarz do swojej i nosem drażnił moje czoło. Moje ciało pokryła gęsia skórka, którą zawsze powodował ciepły oddech czarnookiego.
    -Nie oczekuję żadnych wyjaśnień, bynajmniej podczas tego wyjazdu. Chcę, żebyś pozwoliła mi na to, czego tak bardzo się boisz. Nie skrzywdzę Cię...
    Każde wypowiadane słowo uderzało we mnie ze zdwojoną mocą. Byłam tak strasznie wkurzona na tych ... potworów, przez których nie mogę, jak każda normalna dziewczyna, LEGALNIE i bez żadnego przymusu, z czystej miłości, stać się spełnioną kobietą. Byłam na nich zła, za to, że zaprogramowali mój organizm na odrzucenie. To ich wina, to wina "Grudniowych potworów".
    -Nic nie mów. Przytul mnie i nic nie mów.-powiedziałam błagalnie całując nos Zayna.
    Nie musiałam długo czekać. Po chwili moje ciało tkwiło w szczelnym uścisku, a nozdrza napawały się jedynym i nie powtarzalnym zapachem.
    -Może zjemy śniadanie gdzieś poza domkiem?-spytałam z nadzieją w oczach, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji, wynikającej z dyskusji, jaka powstanie po wypowiedzianych przeze mnie słowach.
    -Przecież wiesz, że do końca tego roku, jedyną kobietą z jaką mogę się pokazywać publicznie jest Perrie.
    Stało się. Dobrze wiedziałam, że taki jest "układ", i zgadzając się na uczestnictwo w nim ponoszę jakieś starty, ale nie wiedziałam, że będą One wywierały na mnie tak dziwnie dziwne uczucia. Moje ciało momentalnie się napięło. Moje ręce osunęły się z karku Zayna, a ja niezdarnie wyswobodziłam się z uścisku chłopaka.
    -Idę na spacer, bo tylko poza domkiem nie będziesz mógł mi towarzyszyć a w tej chwili nie mogę przebywać z Tobą w jednym pomieszczeniu.-powiedziałam z wyraźnym bólem na twarzy udając się do toalety znajdującej się na górze tuż obok NASZEJ sypialni. Wchodząc do wyłożonego czarno białymi kafelkami pomieszczenia, w oddali słyszałam jakieś słowa wypowiadane przez Zayna, ale chęć wejścia do wypełnionej gorącą wodą wanny była większa, niż chęć konwersacji o tematach i sytuacjach, które i tak nie mogą ulec zmianie.
*godzinę później*
    Z moich włosów kapały małe krople wody. Sięgając po ręcznik włączyłam skomponowaną przez Zayna playlistę na moim iPodzie. Pierwsze spokojne dźwięki gitary zaczęły kołysać moim ciałem. Dokładnie pamiętałam ten dźwięk. Jason Mraz. Jego piosenka leciała wtedy... w kuchni. Kiedy Zayn wkładała pierścionek, umieszczony w pięknym opakowaniu w kształcie pandy, na mój palec. [KLIK]

    Z mimowolnym uśmiechem patrzyłam na swoje odbicie w lustrze. Pomimo wszystko, jednak jestem cholerną szczęściarą. Chwyciłam telefon i napisałam smsy.

    Susząc włosy lustrowałam każdy milimetr swojej twarzy. Tego ranka po raz pierwszy od bardzo dawna byłam w stanie stwierdzić, że jest w niej coś co mogło mi się podobać. Co mogło podobać się komukolwiek.
    Był początek lutego dlatego  moje ramiona przykrywał gruby siwy sweter [KLIK] .Zakładając na swój nadgarstek prezent od Orlanda zabrałam się za makijaż. Trochę mocniej niż zawsze podkreśliłam usta, oraz brąz swoich oczu. Włosy dokładnie wyprostowałam, i wylewając na siebie kilka kropel ukochanego zielonego Chloe wyszłam z łazienki.
    Zamykając drzwi wcisnęłam nogi w buty i delikatnie przekręciłam klucz od łazienki. Nie chciałam, żeby Zayn usłyszał, jak wychodzę.
    Wchodząc do pokoju poczułam męski zapach, i nie musiało minąć wiele czasu, żebym zdała sobie sprawę z tego, że Zayn był w NASZYM pokoju.
    -Myślisz, że nie wiem jak się czujesz?- powiedział nagle wyłaniając się zza ogromnego lustra zakrywając dłonią swoje oczy.
    Byłam zdziwiona jego zachowaniem więc od razu wypaliłam -Czemu zakrywasz oczy?
    -Przecież obiecałem, że chociaż nie wiem jakbym pragnął, nie dotknę Cię właśnie w Tych miejscach, a sądząc po zapachu wyglądasz ... tak jak nie powinnaś przy mnie wyglądać, więc chociaż tak się powstrzymam.-powiedział na jednym wdechu.
    Jego zachowanie było strasznie słodkie. Stał tak niewinnie na środku pokoju. Podeszłam do niego i mocno wtuliłam się w jego idealnie wyrzeźbiony tors. Jego ręce mocno zacisnęły się na moich łopatkach, a jego nos powędrował do moich gęstych brązowych włosów. Moje twarz utkwiona była w jego rytmicznie poruszającej się klatce piersiowej. Naglę kompletnie nie kontrolowanie zaczęłam Cicho śpiewać, tak dobrze znaną nam melodię.
I won't give up on us/Nie zrezygnuję z nas.
Even if the skies get rough/Nawet, jeśli niebo się wzburzy.
I'm giving you all my love/Daję Ci całą moją miłość.
I'm still looking up/Ciągle spoglądam w górę.
    Zdziwiony Zayn podniósł mój podbródek i powiedział -Masz anielski głos kochanie.
    Jego oczy były zaszklone, a Ja w tym momencie zapomniałam o wszystkim. O Perrie, o kontrakcie, o Polsce, o Grudniu...Widziałam w jego oczach te cholerne potwierdzenie. Tą chęć wyrażenia wszystkich skrywanych słów. Wiedziałam, że jest to jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu. Chciałam go idealnie zakończyć. Pocałowałam Go tak idealnie, tak pięknie, jak tylko potrafiłam. Chwilę potem jego oczy tonęły w moich a z jego ust wydobyło się ciche :I won't give up.

Marina M.